Miłosne Życzenia

Dam Ci serce me czerwone, w nim gorąca miłość płonie, Ty mi daj serduszko Swoje, pokochajmy się oboje !
Fajne | nie fajne

Bądź zawsze kochana przez świat, taka jak bukiet, piękna jak róża bez wad. Bądź iskierką w mym życiu, blaskiem słoneczka na niebie...

Berenika - Osoba o tym imieniu jest dobra, zaradna i godna najwyższego zaufania. Jest głęboko religijna. Posiada duże doświadczenie życiowe, toteż chętnie służy innym radą. Zajmuje się działalnością altruistyczną, służy pomocą innym. Potrafi dawać przykład jak należy radzić sobie w życiu. Swoje dzieci uczy poprzez pracę. Jest osobą godną najwyższego szacunku. W swych przekonaniach bywa konserwatywna. Posiada zamiłowania do sztuk artystycznych, lubi przyrodę, czyta dużo książek. Ma talent pisarski oraz dar wymowy, dzięki czemu jest postrzegana jako osoba godna roli przewodnika.

Świat zawisnął na liczbie jak na belce dźwigara! W każdej linie - krzyk pręży się czyjś! Tylko nas tylko nas jak bezcenne cygara zatrzasnęli w szkatułkach bez wyjść! Tylko nas tylko nas krągłogłowych i białych jak żyjące odsetki ich rent zatrzasnęli jak w sejfach swoich kas ogniotrwałych w czarnych domach tłuc głową o pręt! Dzień przysyła nam co dzień noc przemądrą znachorkę Z wąskich palców tchnie słodycz i chłód - - Gdzieś za ścianą ćmią miasta czarnych tłumów machorkę w fajkach fabryk warsztatów i hut Długo człowiek na popiół w nich się zwęglał i błyszczał Skargą dymu do nieba się piął - - Suchym kaszlem gwałtownym i chrapliwym jak wystrzał przyjdzie kiedyś wykasłać go z krwią! We snach skaczą jak szczury ręce chwytne i krewkie w deszczu weksli banknotów i kart Wszystkie rzeczy na świecie mają szorstką podszewkę z naszej krzywdy rapatej jak part Armia, mrówek nam wszechświat na atomy rozkradła poznaczyła je: który i czyj - - W naszych skrzętnych mrowiskach nasze domy-widziadła będą sterczeć już zawsze jak kij Za oknami nam huczy wieczny odpływ i przypływ szumem kropel namolnym i złym Żmudny kadryl bezmyślny lat przestępnych i zwykłych był łańcuchem jesieni i zim Kiedyż wreszcie na syren zachrypniętych skowronkach sfrunie wiosna dla wszystkich na świat? Na Pawiakach w Brygidkach po Łukiszkach na Wronkach my czekamy czekamy od lat! Przyjdzie dzień twój - o tłumie! i przegródki dni martwych runą dane na twardy żer łbom Wypłyniemy na falach twoich ramion i bar twych - sześć tysięcy Alainów Gerbault! Będzie w górze nad nami migot źrenic jak w lustrze - - trzask łamiących się lodów i form Po cieśninach zatokach z najludniejszych w najpustsze będzie ciskał i huśtał nas sztorm Przyjdzie czas przyjdzie czas szale wagi się chybną Jeszcze rok jeszcze dzień jeszcze pół - - Może nam właśnie nam być tą kroplą niechybną Co ciężarem przeważy ją w dół - - W wrzawie obcych protestów w zgiełku słów byle o czem zagłuszając ich nicość i czczość skrwawionymi rękami w czarne ściany łomocem: O - otwórzcie! Otwórzcie! Już dość! --