Miłosne Życzenia

Kamień się kruszy, woda się sączy, naszej miłości nikt nie rozłączy.
Fajne | nie fajne

Bądź zawsze szczęśliwa, złym losom nieznana, uprzejma, czuła, tkliwa, przez wszystkich kochana.

Bernadeta - Imię pochodzenia francuskiego. Noszą je kobiety szlachetne, filantropki, niezwykle religijne, wrażliwe na troski drugich osób. Mają skłonności do ascetyzmu. Wysoko cenią sobie własne imię, mają wyostrzone poczucie odpowiedzialności. Wrażliwe na sztukę, ujawniają w późnym wieku swój talent artystyczny. Niezbyt chętnie wychodzące za mąż, ceniące osobistą wolność.

Otwórzcie serc waszych drzwi ! Omiećcie z pyłów progi ! Oto z dalekiej drogi W zbroczonym płaszczu w krwi Tysięcznogardły i tysięcznoręki Wracam czerwonym szlakiem mojej męki Z wędrówek próżnych zdań przed wami spraw?. Witajcie ! W twarz wam rzucam moje -Ave- ! Wracam, a wracam z dali. Krew wasza w żyłach mi płonie. Jeśliście mnie nie poznali - Twarz wam odsłonię. A wiecie co to wychylić kielich goryczy? Milczeć gdy zranione serce krzyczy? Spalać się w popiół na stosie ofiarnie? Czy znacie to wy, wielcy i mali? Znacie? Jam krzyk. Krzyk waszej ciężkiej niemocy Zrodzony jednej potwornej nocy, Kleszczami bólu wydarty. Kiedy zaś głód mnie zadręczy uparty I pogrążył w otchłaniach rozpaczy, W chwili słabości - do nieba Szedłem żebrać chleba. A kiedym stanął przed archaniołem I śpiewać jąłem Pieśń o nieszczęściu naszym człowieczym Archanioł pierś mi rozrąbał mieczem Aż krew potokiem chlusta przez usta I pierś otworzył. A pierś była pusta ! Za moje męki próżnych wymówek, Za moją pustkę co mi trzewia szarpie Przychodzę tu Budzić ze snu Was, polscy obywatele. Na wesele! na wesele! Na wesele czynu z pustką. Tam na dworze szumi liść. Los dał znak czerwoną chustką: Czas nam iść ! Słyszycie ? - drzewa szumią Słyszycie ? - grają grajki. Wiodą was wszystkich na noc weselną, Śmiertelną noc Kleopatry. Czas nam iść. Dość było spania ! Oto z głębi gminu Głos potężny się wyłania: Czynu ! Czynu ! Czynu ! Gdzie, gdzie waszych marzeń czyny ? Patrzcie ! Oto rozwarłem waszych dusz kurtyny. Szumią grajki, grają grajki, Jak pod równy świst nahajki Tka się, tka się szara przędza: Wielkość, małość, płaskość, nędza. Może z tego będzie co ? Dziś niech huka złoty róg U rozstajnych dróg. Niechaj dany rozkaz - słowo Znowu zagrzmi nam na nowo. Niech gdzieś dniało, nie rozdniało, Byle piór u czapki stało, Byle znikł ten wstyd co pali, Byle ładnie grajcy grali. Czas - mitręga, niemoc - siła. Gdzieś godzina czynu biła. Ty od pana do parobka Tańcuj, tańcuj cała szopka ! --