Miłosne Życzenia

Ten skromny widoczek, dla pięknych Twych oczek. Na Świętego Walentego, W dniu zakochanego. Czytając, choć pomyśl przez chwile, że ten co wysyła... wspomina i kocha Cię mile.
Fajne | nie fajne

Oto ten wierszyk jest dla mamy, mamy, której nie opuszczamy!!! Dla mamusi dzięcioł stuka!!! Ryczy krowa, brzęczy mucha!!! Osioł skacze, aż do nieba- każdą mamę kochać trzeba!!!

Albin - To imię pochodzi z łaciny, a jako przymiotnik albus, określa kolor biały. Osoba o tym imieniu jest zaradcza, gospodarna, postępująca według zasady sprawiedliwości społecznej. Za to, co czyni, bierze pełną odpowiedzialność. Swoich życiowych przekonań broni do upadłego i z tego powodu ma czasem kłopoty towarzyskie, rodzinne. Jest świetnym organizatorem, pewnym siebie, zdecydowanym na wszystko. Nie znosi nakazów, jest zwolennikiem wolnej myśli i swobodnego działania. Posiada rozległą wiedzę, wybitną inteligencję o szerokich horyzontach. Jako mąż jest przeciętny, jako ojciec dobry, przyjaciel do towarzystwa mierny.

Od zielonej lampy na białym obrusie kładą się półkola ekstatyczne. Chryzantemy milczą. Pianino słucha. Biały mops na pomarańczowym taborecie. Granatowe niebo jest usiane gwiazdami, jak sztandar amerykański. Z okna trzeciego pietra wyjrzał lunatyk i nie spotkawszy księżyca wrócił w łoże małżeńskie, jak przyzwoity obywatel. A księżyca nie ma. Księżyc ma stosunek z kotem na dachu sąsiedniej kamienicy. Zegar cyka: Już czas. Już czas. Teraz wrócę już zaraz ze swojego koncertu, pełen owacji, recytacji i wibracji, jak potrącona mandolina. Kiedy wbiegnę po schodach i stanę na progu. Mops ugryzie mnie w łydkę, a ty podniesiesz się z wolna ze swojego maleńkiego, utulnego fotelika. Będziesz wyższa i smuklejsza niż zwykle, a po końcach loków, co ci spadają na szyję, poznałem, żeś na mnie czekała. Dlatego powiem jaknajobojetniej: -Dzień dobry.- I - -Śliczna pogoda...- A potem - -Strasznie chce mi się pić- Wtedy ty podejdziesz do mnie zupełnie blisko - blisko i bez słowa podasz mi swoje małe, wykrojone, ładne usta. Pochylam się nad nimi i piję, aż powoli lampa, mops i porcelanowy Paderewski zaczynają tańczyć jakiegoś dziwnego cake - walka, coraz prędzej, coraz prędzej, a pośrodku tego wszystkiego siedzi wielki czarny kot z zielonymi fosforyzującymi oczyma, które znam tak dobrze. Ale po trochu i te oczy zaczynają się powlekać lekką, puszystą mgłą, a skądś z daleka, z zaświatów słyszę cichy, mistyczny szept, jak szelest strun, wieczorem. - Zanieś mnie na otomanę... - --