Miłosne Życzenia

Jesteś natchnieniem mego życia, radością i szczęściem... Jesteś światłem mego serca, które przy Tobie pragnie bić... Bez Ciebie niema nic, jest tylko pustka, która niedaje żyć... Więc bądź ze mną już na zawsze, bo poprostu zginę...
Fajne | nie fajne

Moje życie jest jak ogród, zakwitający pod deszczem twojej miłości, łagodnym pieszczotliwym dotykiem, mądrością w twoich łagodnych słowach, szczęściem którym dzielisz tak obficie, I każdego dnia chcę Ci podziękować, za stworzenie mnie tak mądrym jak

Daniela - Osoba odpowiedzialna, pełna zaradności, dobry gospodarz i organizator. Potrafi ująć innych i prowadzić do końca podjęte dzieło. Posiada wiele inicjatyw, które konsekwentnie realizuje. Nie znos słomianego zapału, nie uznaje trudności. Jest człowiekiem bardzo szlachetnym, mądrym i słownym. Ma dar intuicyjnego przewidywania biegu wydarzeń, potrafi zjawiska przyrodnicze logicznie kojarzyć ze sobą oraz interpretować. Mimo to za bardzo dba o swoje wygody, a mniej troszczy się o dobrobyt swojej rodziny, wykształcenie dzieci, życie współmałżonka. Z tego powodu ludzie są im przeciwni.

Otwórzcie serc waszych drzwi ! Omiećcie z pyłów progi ! Oto z dalekiej drogi W zbroczonym płaszczu w krwi Tysięcznogardły i tysięcznoręki Wracam czerwonym szlakiem mojej męki Z wędrówek próżnych zdań przed wami spraw?. Witajcie ! W twarz wam rzucam moje -Ave- ! Wracam, a wracam z dali. Krew wasza w żyłach mi płonie. Jeśliście mnie nie poznali - Twarz wam odsłonię. A wiecie co to wychylić kielich goryczy? Milczeć gdy zranione serce krzyczy? Spalać się w popiół na stosie ofiarnie? Czy znacie to wy, wielcy i mali? Znacie? Jam krzyk. Krzyk waszej ciężkiej niemocy Zrodzony jednej potwornej nocy, Kleszczami bólu wydarty. Kiedy zaś głód mnie zadręczy uparty I pogrążył w otchłaniach rozpaczy, W chwili słabości - do nieba Szedłem żebrać chleba. A kiedym stanął przed archaniołem I śpiewać jąłem Pieśń o nieszczęściu naszym człowieczym Archanioł pierś mi rozrąbał mieczem Aż krew potokiem chlusta przez usta I pierś otworzył. A pierś była pusta ! Za moje męki próżnych wymówek, Za moją pustkę co mi trzewia szarpie Przychodzę tu Budzić ze snu Was, polscy obywatele. Na wesele! na wesele! Na wesele czynu z pustką. Tam na dworze szumi liść. Los dał znak czerwoną chustką: Czas nam iść ! Słyszycie ? - drzewa szumią Słyszycie ? - grają grajki. Wiodą was wszystkich na noc weselną, Śmiertelną noc Kleopatry. Czas nam iść. Dość było spania ! Oto z głębi gminu Głos potężny się wyłania: Czynu ! Czynu ! Czynu ! Gdzie, gdzie waszych marzeń czyny ? Patrzcie ! Oto rozwarłem waszych dusz kurtyny. Szumią grajki, grają grajki, Jak pod równy świst nahajki Tka się, tka się szara przędza: Wielkość, małość, płaskość, nędza. Może z tego będzie co ? Dziś niech huka złoty róg U rozstajnych dróg. Niechaj dany rozkaz - słowo Znowu zagrzmi nam na nowo. Niech gdzieś dniało, nie rozdniało, Byle piór u czapki stało, Byle znikł ten wstyd co pali, Byle ładnie grajcy grali. Czas - mitręga, niemoc - siła. Gdzieś godzina czynu biła. Ty od pana do parobka Tańcuj, tańcuj cała szopka ! --