Miłosne Życzenia

Na walentynki przesyłam... całusów kilka , delikatnych jak muśnięcie motylka . Myślę, że jak je poczujesz ... to mi się zrewanżujesz.
Fajne | nie fajne

Mój tatusiu, mój kochany dziś dzień ojca, czy pamiętasz? Dla mnie twoje święto znane, zawsze o nim pamiętam! Podziękować pragnę Ci, i całusa w usta dać, byś pamiętał, mój tatusiu, ile dla mnie jsteś wart. Nie mam dużo, mam serduszko, pełne ono j

Daniel - Imię pochodzenia hebrajskiego. Daniel jest subtelny i dystyngowany. Jego delikatność znajduje odzwierciedlenie w kontaktach towarzyskich. Każdą dziewczynę traktuje jak prawdziwą damę. Mistrz komplementów i czułych słówek. Dla ukochanej gotów jest zrobić wszystko, jest niepoprawnym romantykiem. Optymistycznie nastawiony do życia, bierze je takim jakie jest. Otacza się ludźmi kulturalnymi doceniającymi jego zalety i przymykającymi oko na wady. Lubi dobry film, malarstwo i architekturę. Jego prawdziwą pasją oprócz dziewczyn oczywiście są podróże. Na ogół jest bardzo lubiany choć czasem zdarza mu się być nieco gadatliwym. Łatwość z jaką wydaje się traktować życie, może być postrzegana jako zwykła lekkomyślność, jednak Daniel stawia sobie zwykle ambitne cele i co ważne, najczęściej je osiąga.

Świat zawisnął na liczbie jak na belce dźwigara! W każdej linie - krzyk pręży się czyjś! Tylko nas tylko nas jak bezcenne cygara zatrzasnęli w szkatułkach bez wyjść! Tylko nas tylko nas krągłogłowych i białych jak żyjące odsetki ich rent zatrzasnęli jak w sejfach swoich kas ogniotrwałych w czarnych domach tłuc głową o pręt! Dzień przysyła nam co dzień noc przemądrą znachorkę Z wąskich palców tchnie słodycz i chłód - - Gdzieś za ścianą ćmią miasta czarnych tłumów machorkę w fajkach fabryk warsztatów i hut Długo człowiek na popiół w nich się zwęglał i błyszczał Skargą dymu do nieba się piął - - Suchym kaszlem gwałtownym i chrapliwym jak wystrzał przyjdzie kiedyś wykasłać go z krwią! We snach skaczą jak szczury ręce chwytne i krewkie w deszczu weksli banknotów i kart Wszystkie rzeczy na świecie mają szorstką podszewkę z naszej krzywdy rapatej jak part Armia, mrówek nam wszechświat na atomy rozkradła poznaczyła je: który i czyj - - W naszych skrzętnych mrowiskach nasze domy-widziadła będą sterczeć już zawsze jak kij Za oknami nam huczy wieczny odpływ i przypływ szumem kropel namolnym i złym Żmudny kadryl bezmyślny lat przestępnych i zwykłych był łańcuchem jesieni i zim Kiedyż wreszcie na syren zachrypniętych skowronkach sfrunie wiosna dla wszystkich na świat? Na Pawiakach w Brygidkach po Łukiszkach na Wronkach my czekamy czekamy od lat! Przyjdzie dzień twój - o tłumie! i przegródki dni martwych runą dane na twardy żer łbom Wypłyniemy na falach twoich ramion i bar twych - sześć tysięcy Alainów Gerbault! Będzie w górze nad nami migot źrenic jak w lustrze - - trzask łamiących się lodów i form Po cieśninach zatokach z najludniejszych w najpustsze będzie ciskał i huśtał nas sztorm Przyjdzie czas przyjdzie czas szale wagi się chybną Jeszcze rok jeszcze dzień jeszcze pół - - Może nam właśnie nam być tą kroplą niechybną Co ciężarem przeważy ją w dół - - W wrzawie obcych protestów w zgiełku słów byle o czem zagłuszając ich nicość i czczość skrwawionymi rękami w czarne ściany łomocem: O - otwórzcie! Otwórzcie! Już dość! --