Miłosne Życzenia

Chcę być Twą dziewczyną, ukochaną i jedyną, chcę mieć Ciebie,kochanego, i nikogo już innego !
Fajne | nie fajne

Kobieta - to piekło, czy słodki piernik w miodzie, to uśmiech poranka, samochód - dobra marka, jajecznica na śniadanie, czy czyste co dzień ubranie? A może zmora zielona, przy której każdy kona, czy trucizna w galaretce, niech spróbuje kto zechce. Dla mni

Daniel - Imię pochodzenia hebrajskiego. Daniel jest subtelny i dystyngowany. Jego delikatność znajduje odzwierciedlenie w kontaktach towarzyskich. Każdą dziewczynę traktuje jak prawdziwą damę. Mistrz komplementów i czułych słówek. Dla ukochanej gotów jest zrobić wszystko, jest niepoprawnym romantykiem. Optymistycznie nastawiony do życia, bierze je takim jakie jest. Otacza się ludźmi kulturalnymi doceniającymi jego zalety i przymykającymi oko na wady. Lubi dobry film, malarstwo i architekturę. Jego prawdziwą pasją oprócz dziewczyn oczywiście są podróże. Na ogół jest bardzo lubiany choć czasem zdarza mu się być nieco gadatliwym. Łatwość z jaką wydaje się traktować życie, może być postrzegana jako zwykła lekkomyślność, jednak Daniel stawia sobie zwykle ambitne cele i co ważne, najczęściej je osiąga.

Otwórzcie serc waszych drzwi ! Omiećcie z pyłów progi ! Oto z dalekiej drogi W zbroczonym płaszczu w krwi Tysięcznogardły i tysięcznoręki Wracam czerwonym szlakiem mojej męki Z wędrówek próżnych zdań przed wami spraw?. Witajcie ! W twarz wam rzucam moje -Ave- ! Wracam, a wracam z dali. Krew wasza w żyłach mi płonie. Jeśliście mnie nie poznali - Twarz wam odsłonię. A wiecie co to wychylić kielich goryczy? Milczeć gdy zranione serce krzyczy? Spalać się w popiół na stosie ofiarnie? Czy znacie to wy, wielcy i mali? Znacie? Jam krzyk. Krzyk waszej ciężkiej niemocy Zrodzony jednej potwornej nocy, Kleszczami bólu wydarty. Kiedy zaś głód mnie zadręczy uparty I pogrążył w otchłaniach rozpaczy, W chwili słabości - do nieba Szedłem żebrać chleba. A kiedym stanął przed archaniołem I śpiewać jąłem Pieśń o nieszczęściu naszym człowieczym Archanioł pierś mi rozrąbał mieczem Aż krew potokiem chlusta przez usta I pierś otworzył. A pierś była pusta ! Za moje męki próżnych wymówek, Za moją pustkę co mi trzewia szarpie Przychodzę tu Budzić ze snu Was, polscy obywatele. Na wesele! na wesele! Na wesele czynu z pustką. Tam na dworze szumi liść. Los dał znak czerwoną chustką: Czas nam iść ! Słyszycie ? - drzewa szumią Słyszycie ? - grają grajki. Wiodą was wszystkich na noc weselną, Śmiertelną noc Kleopatry. Czas nam iść. Dość było spania ! Oto z głębi gminu Głos potężny się wyłania: Czynu ! Czynu ! Czynu ! Gdzie, gdzie waszych marzeń czyny ? Patrzcie ! Oto rozwarłem waszych dusz kurtyny. Szumią grajki, grają grajki, Jak pod równy świst nahajki Tka się, tka się szara przędza: Wielkość, małość, płaskość, nędza. Może z tego będzie co ? Dziś niech huka złoty róg U rozstajnych dróg. Niechaj dany rozkaz - słowo Znowu zagrzmi nam na nowo. Niech gdzieś dniało, nie rozdniało, Byle piór u czapki stało, Byle znikł ten wstyd co pali, Byle ładnie grajcy grali. Czas - mitręga, niemoc - siła. Gdzieś godzina czynu biła. Ty od pana do parobka Tańcuj, tańcuj cała szopka ! --